13-02-2017

Hessel Wiegman onverwacht overleden

Hessel Wiegman onverwacht overleden

 

Op 10 februari is volkomen onverwacht Hessel Wiegman overleden. Hessel was een groot dierenhulpverlener op Terschelling en is door ons in 2015 uitgeroepen tot Dierenhulpverlener van het jaar.  Wij wensen zijn familie en vrienden heel veel sterkte toe en delen graag het in memoriam wat Lenie 't Hart op haar site heeft geschreven.

 

Het overlijden van mijn maatje, zeehondenredder Hessel Wiegman van Terschelling, maakt ons allemaal heel verdrietig. We moeten afscheid nemen van een unieke en waardevolle man, die zich zijn hele leven heeft ingezet voor dieren in nood. De afgelopen maanden hebben Hessel en ik heel wat herinneringen opgehaald. Wat hebben we samen niet allemaal beleefd!

 

Onze vriendschap begon ruim veertig jaar geleden. Vaak ging dan midden in de nacht bij mij de telefoon: dat was Hessel met de melding: “Ik heb een zeehondje gevonden.” Voor mij was zo’n telefoontje eigenlijk heel normaal, ook midden in de nacht. Aanvankelijk had ik geen idee wat Hessel voor beroep had. Pas een tijdje later hoorde ik dat hij samen met zijn vrouw Nel een café-restaurant runde. En als Hessel dan klaar was met de gasten maakte hij nog een ommetje over het strand en vond altijd wel wat. Als het geen zeehonden waren, dan waren het wel olievogels, bundels hout of containers. Want Hessel was ook een eersteklas jutter.

 

Hessel ging er dan ‘s-nachts uitgebreid voor zitten en we bespraken de situatie van de zeehond. Totdat Nel op het laatst riep: “Kunnen jullie niet morgen over het merkje van die zeehond praten?” Ja, voor Nel was het niet altijd gemakkelijk. Als er overdag een melding kwam van een dier in nood, dan ging Hessel op pad. Over zijn schouder riep hij dan nog: “Nel, de kroketten liggen al in de frituur!” En weg was Hessel en Nel stond er alleen voor.

 

 

Hessel heeft minstens 4000 zeehonden het leven gered. Maar het bleef niet bij zeehonden; ook bruinvissen, dolfijnen en andere walvisachtigen wist hij weer in diep water te krijgen. En duizenden vogels die in problemen waren gekomen heeft hij naar de vogelopvangcentra gebracht, vaak nadat hij ze bij zijn schuur een tijdje had verzorgd. Zijn aalscholvers, kauwtjes en duiven werden een begrip op Terschelling.

 

Hessel wist hoe het moest en kreeg steevast zijn vrienden mee op avontuur. Een gestrande dwergvinvis moest weer teruggebracht worden naar zee. Hessel regelde de aanhangwagen van zijn buurman; de kar met daarop de zes meter lange vinvis werd aan boord van een vissersboot gehesen. Eenmaal op volle zee werd de aanhanger met de dwergvinvis over boord gehangen en ondergedompeld; de walvis kwam vrij en zwom weg. De buurman was tevreden dat hij zijn kar zo mooi schoon terugkreeg…

 

 

 

Twee potvissen, die op een zandbank vlakbij Vlieland aan de grond waren gezwommen, wist hij met hulp van eilanders, met boten met krachtige hydrojet-motoren en de SAR helikopter weer vlot te krijgen. Hij kreeg altijd tranen in zijn ogen als hij vertelde dat de reusachtige dieren voelden dat ze geholpen werden en doodstil lagen, terwijl ze de boten met één zwaai van hun machtige staart kapot hadden kunnen slaan. “Ik stond naast dat oog, en dat volgde de hele tijd wat ik aan het doen was,” vertelde Hessel dan. Toen de twee potvissen weer vrij waren en naar diep water zwommen, maakten ze klikgeluiden en zwaaiden met hun enorme staartvin. Hessel en zijn kameraden stonden er allemaal bij te huilen. Dat was Hessels leven; daar zette hij zich voor de volle honderd procent voor in.

 

Bij olierampen waar ook ter wereld zat Hessel als eerste in het vliegtuig om olieslachtoffers te redden. Vooral de olieramp op de Shetlands was een bijzonder avontuur. Het was een vreselijke olieramp met vliegende storm. Levensgevaarlijke avonturen aan de steile rotskust. Maar ook bij olierampen in Frankrijk, Engeland, Duitsland… Hessel was er altijd bij. Samen hebben we in Denemarken de opvang op gang geholpen. We werden vaak aangehouden bij de grens, want Hessel had zulk lang haar! Gelukkig had iedereen meteen door dat achter die ruwe bolster een man met een gouden hart schuilging.

 

Hessel heeft ook een belangrijke rol vervuld bij de terugkeer van de grijze zeehond in Nederland. Aanvankelijk brachten we van Engeland afkomstige, op Terschelling gevonden “grijsjes” naar Duitsland, maar Hessel bedacht om de jonge grijze zeehonden vrij te laten op een zandbank tussen Vlieland en Terschelling: de Engelsche hoek. “Dan voelen ze zich direct thuis,” zei hij. Nu liggen er honderden. Maar Hessel heeft samen met de bemanning van de SAR helikopter ook het eerste jong gezien dat in Nederland werd geboren...

 

 

Hoe vaak zijn we niet met een hele groep naar Terschelling gereisd, om daar onder leiding van Hessel weer een paar gezonde en sterke zeehonden vrij te laten. Het werd een traditie om dat ook op zijn verjaardag te doen. Dan zat hij op één van de transportkisten het spel van de blije zeehonden in het water te bekijken, en zei: “Hier doen we het voor!...”

 

 

De reddingen van zeehonden uit netten was zijn specialiteit; samen met Aike Luscuere - die hij als zijn “extra kind” alle kneepjes van het vak heeft geleerd - heeft hij tientallen uit netten gered. Met eindeloos geduld bleef hij de groep zeehonden observeren, om op het juiste moment koers te zetten naar de zandbank en die ene eruit te pikken die hulp nodig had. Daar is vakmanschap en heel veel ervaring voor nodig.

 

En nu moeten we Hessel missen. Zijn nuchtere kijk op het leven. Voor veel mensen, ook voor mij, is Hessel een symbool geworden. Een voorbeeld hoe je met dieren in nood om moet gaan. Niet voor niets werd hij bij Stichting DierenLot vorig jaar te midden van meer dan duizend vrijwillige dierenredders uitgeroepen tot ‘Dierenhulpverlener van het Jaar”.

 

 

Tot het laatst toe, ook toen zijn lichaam hem steeds meer in de steek liet, bleef Hessel zich inzetten voor het individuele dier. “Wat maakt het uit of er een paar van zijn of een miljoen,“ zei hij dan. “Dit dier heeft hulp nodig en die krijgt het.”

 

Met die compromisloze houding, dat onverzettelijke uitgangspunt, het respect voor het leven, heeft Hessel tot de laatste dag gestreden tegen onrecht en onverschilligheid tegenover de zeehonden en wij hebben nu de opdracht om zijn werk, zijn zienswijze en zijn grote liefde voor dieren voort te zetten.

 

Lenie ‘t Hart
Oprichter Zeehondencrèche in Nederland
Ambassadeur van Stichting Lenie ’t Hart Zeehondenfonds
Ambassadeur van Stichting DierenLot en World Wide Animal Rescue

 
Gerelateerde beneficianten