Soms wordt wel gezegd dat een konijn en een cavia prima bij elkaar kunnen worden gezet en zo gezelschap aan elkaar hebben. In sommige gevallen gaat dat goed, maar in veel gevallen niet. Cavia’s en konijnen zijn verschillende soorten die op verschillende manieren communiceren. Ze begrijpen elkaar daarom niet goed. Een cavia zal bijvoorbeeld piepen van enthousiasme als hij de koelkast hoort. Voor een konijn is het maken van hoge geluiden iets dat ze alleen in doodsangst of pijn doen. Alleen al vanwege het verschil in communicatie is een cavia voor een konijn geen vervanging van een soortgenoot.
Bovendien komt het regelmatig voor dat de cavia door het konijn wordt lastiggevallen, besprongen, verwond of opgejaagd. Een trap van een konijn kan voor de cavia fatale gevolgen hebben.
Een laatste reden om deze dieren niet bij elkaar te zetten is dat konijnen vaak de Bordetella bacterie bij zich dragen. Deze bacterie geeft bij het konijn zelf vaak geen verschijnselen, maar kan bij een cavia een dodelijke longontsteking veroorzaken.
Het wordt steeds lastiger om serieuze fokker van een broodfokker te onderscheiden. Hieronder lees je een aantal belangrijke punten voor wanneer je op zoek bent naar een puppy. Kun jij (bijna) alle vragen met "ja" beantwoorden? Dan heb je te maken met een serieuze of erkende fokker. Twijfel je? Dan niet doen!
(klik op de afbeelding voor een vergroting)
Feestdagen zoals Kerst en Oud en Nieuw zijn dagen om met familie bij elkaar te komen en te genieten van de gezelligheid, cadeautjes en lekker eten. We brengen sfeer in huis met een kerstboom, versiering, sfeerverlichting en kaarsjes. Heel erg gezellig, maar denk wel aan de veiligheid van je huisdier.
Kerstversiering
Bewegende versieringen in de kerstboom prikkelen het jachtinstinct van de kat. Ook een hond wil er nog wel eens voor zorgen dat er iets uit de boom valt.
Kies daarom bij voorkeur voor onbreekbare versieringen (plastic kerstballen, houten versieringen, etc.), zodat je huisdier zich niet kan verwonden aan scherven.
Eetbare versieringen
Hang geen eetbare versieringen, zoals kerstkransjes, in de boom. Ze zijn ongezond voor je huisdier en in een poging om iets te bemachtigen kan de hond of kat de boom omverwerpen.
Metalen haakjes
Als je metalen haakjes gebruikt om de kerstversieringen in de boom te hangen, zorg er dan voor dat het haakje goed om de tak is gevouwen, zodat de kans dat er een los haakje op de grond valt en opgegeten wordt door jouw huisdier wordt beperkt. Dergelijke haakjes kunnen namelijk de darmwand van je huisdier doorboren.
De versieringen kan je ook met touwtjes in de kerstboom hangen. Zorg er in ieder geval voor dat je na het optuigen van de boom geen losse haakjes op de grond laat liggen.
Verlichting
Bij pups, kittens, loslopende konijnen en knaagdieren of losvliegende vogels moet je tevens extra voorzichtig zijn met elektrische kerstverlichting. Stop de snoeren goed weg en/of doe de verlichting alleen aan als je goed toezicht kunt houden.
Ook brandende kaarsen vormen een groot risico voor husidieren. Laat je dier nooit alleen met brandende kaarsen, plaats kaarsen in een lantaarn of op een plek waar je huisdier met geen mogelijkheid bij kan komen.
Een zacht vachtje, lieve oogjes en een schattig neusje – wie kan dat nou weerstaan? Maar zien, verliefd worden, meteen kopen en meenemen is gegarandeerd de verkeerde manier. Want kleine huisdieren zijn niet zo makkelijk om te houden als men vaak denkt. Bedenk je van tevoren deze dingen.
Hierbij een aantal belangrijke overwegingen:
Cavia’s en konijnen zijn niet geschikt voor mensen met een allergie voor dierenharen.
Beide soorten zijn groepsdieren en hebben minimaal één soortgenoot nodig.
Voor twee cavia’s moet je rekening houden met een oppervlakte van minstens 2m2, voor twee konijnen zelfs 4m2. Echter: hoe meer, hoe beter.
Wie de dieren geen buitenverblijf biedt, moet zorgen voor regelmatige ‘uitjes’ op het (beveiligde) balkon of in de tuin (onder toezicht).
De dieren kunnen zes tot tien jaar oud worden. Ben je bereid om zo lang voor ze te zorgen?
Los van de aanschafkosten van de dieren, gaat er geld naar het verblijf, de inrichting daarvan, voer en een wisselende inventaris aan speelgoed. Onderschat ook niet de dierenartskosten. Konijnen moeten regelmatig gevaccineerd worden en als een dier ziek is, kunnen de kosten al snel flink oplopen. Bij mannelijke dieren is castreren zeker gewenst.
Heb je een echte kerstboom en een hond of kat? Let dan goed op dat je dier(en) geen dennennaalden eten.
Dennennaalden zijn namelijk giftig voor huisdieren en kunnen de darmwand doorboren. Ook het water wat in de bak van de kerstboom staat is giftig omdat dit sappen van de kerstboom bevat. Plaats geen voer of drinkbak in de buurt van je kerstboom want afvallende naalden kunnen dan in het eten of drinken terecht komen.
Ziekteverschijnselen kunnen zijn: braken, diarree, slijmvliesontsteking in de bek en keel en sloomheid. Heeft je huisdier deze symptomen of heb je het vermoeden dat je dier dennennaalden heeft gegeten? Neem dan contact op met je dierenarts.
Onweer, een onplezierige kennismaking met andere dieren, vuurwerk- voor een sommige honden of katten kunnen het regelrecht traumatische ervaringen zijn waarvan ze nog lang last houden. Wanneer spreken we van ‘trauma’? En is er iets aan te doen? Aan het woord is dr. Marjan van Hagen, dierenarts bij de Gedragskliniek voor Dieren van de Universiteit Utrecht.
‘’Of een bepaalde gebeurtenis als traumatisch wordt ervaren, hangt van ene aantal zaken af, legt Marjan van Hagen uit. Je bent ergens enorm van geschrokken, en dat maakte zo’n indruk dat je het nooit meer vergeet en het ook niet verwerkt krijgt. Dat leidt dan later tot angstgedrag. Het scheelt wel of je daarvoor al erg onzeker was of niet. De persoonlijkheid van het dier speelt dus een rol, net zoals de reactie van de omgeving en de duur van de blootstelling.’’
PTSS
De vergelijking met posttraumatischestressstoornis (PTTS) bij mensen ligt voor de hand. ‘’Er zijn zeker overeenkomsten met de manier waarop mensen last kunnen krijgen van bepaalde ervaringen. Zo kan er ook bij dieren soms een langere periode voorbijgaan voordat ze daadwerkelijk last krijgen van de bewuste gebeurtenis.’’ Het lastige is dat angst na trauma voor ons hetzelfde eruitziet als ‘gewone’ angst.’’ In beide gevallen kan het dier schrikachtig gedrag vertonen, extreem schuw worden of juist agressief.
Behandeling
Zo verschillend als de oorzaken van een trauma kunnen zijn, zo divers zijn ook de oplossingen. In alle gevallen geldt: roep op tijd hulp in. ‘’Bespreek de gedragsveranderingen met je dierenarts. Die kan zelf een diagnose stellen of verwijzen naar de Gedragskliniek. Maar je hebt hoe dan ook veel geduld nodig, want er is sprake van een diepgewortelde angst. Het probleem is beter te behandelen als je weet wat de specifieke oorzaak is van de angst. En ook hier speelt ook de persoonlijkheid van het individuele dier een rol.’’
Geduld
Veel mensen onderschatten de gevolgen van een traumatische ervaring. ‘’Een dier blijft zijn leven lang leren. Blijf dus alert want alleen een socialisatietraining en een puppycursus zijn niet genoeg, ook daarna kun je (probleem) gedrag ontwikkelen. Bij de aanpak van een traumatische ervaring is altijd weer gedragstraining nodig.’’ Bij zo’n training maak je het dier minder gevoelig voor de vervelende ervaring. Je leert hem weer te koppelen aan een positief gevoel. ‘’En dat gaat met kleine stapjes. Neem bijvoorbeeld een hond die ooit gegrepen is door ene andere hond en nu moet leren dat hij niet meteen agressief moet worden bij het zien van dat type hond. De eigenaar zal eerst aandacht oefeningen met de hond moeten gaan doen. Daarna ga je oefenen met een andere hond, die je op die afstand laat passeren dat het de eigenaar nog goed lukt om de aandacht van de hond vast te houden, en als dat goed gaat beloon je hem. Stapje voor stapje probeer je de afstand dat je met de andere hond kunt passeren kleiner te maken. Het vraagt een flinke investering van zowel baas als hond om dit soort trainingen succesvol te kunnen maken.’’
Aandacht
Voor bepaalde typen training met geluid zijn ook cd’s in omloop met onweer en vuurwerkgeluiden. Ook hierbij begin je heel voorzichtig op de laagste volumestand en wordt stapje voor stapje geprobeerd om de hond te laten wennen aan een toenemend volume. Daarbij gaat het niet alleen om het wennen aan harde geluiden. ‘’Je eigen reactie rondom stressvolle gebeurtenissen kan ook problemen voorkomen’’, aldus de dierenarts. ‘’Wat je moet voorkomen, is het dier bevestigen in zijn angst. Het is overigens al ene hele steun voor je huisdier als je zelf rustig blijft en er gewoon voor hem bent. Er is goed beschouwd immers ook weinig aan de hand wanneer het onweert.’’
Heeft je huisdier overmatige dorst? Plast je hond of kat vaker dan normaal of is er sprake van gewichtsverlies ondanks een goede eetlust? Mogelijk heeft je hond of kat dan diabetes. Een ziekte die helaas steeds vaker voorkomt. Geschat wordt dat 1 op de 500 honden en 1 op de 200 katten in Nederland diabetes heeft.
Goed te behandelen
Diabetes is een chronische aandoening die helaas niet te genezen is. Toch is de ziekte in het algemeen goed te behandelen; zeker bij een snelle diagnose en met hulp van je dierenarts.
Gelukkig leven
Herken je een van eerdergenoemde symptomen bij je huisdier? Maak dan een afspraak met je dierenarts. Met de juiste zorg kan een hond of kat met diabetes een gelukkig leven hebben!
In de wintermaanden kunnen vogels alle hulp goed gebruiken. Natuurlijke voedselbronnen zoals insecten, zaden en bessen worden schaarser zodra het kouder wordt. Vetbollen zijn dan een perfecte manier om tuinvogels van extra energie te voorzien. Ze bevatten namelijk veel vetten en zaden die vogels helpen warm te blijven en voldoende energie op te bouwen om de winter door te komen.
Gelukkig kun je heel eenvoudig zelf vetbollen maken. Het is een leuke activiteit voor jong en oud en bovendien weet je precies wat erin zit. Volg onderstaande stappen en binnen een paar uur kun jij jouw tuin of balkon omtoveren tot een waar vogelparadijs!
Wat heb je nodig om zelf vetbollen te maken?
Frituurvet (ongebruikt en ongezouten), blok, niet vloeibaar!
Zadenmengsel (denk aan zonnepitten, gierst, hennepzaad of een speciaal zaadmengsel voor tuinvogels. Gebruik liever geen kippenvoer)
Een vorm zoals een leeg theeglas, conservenblikje, lege yoghurtbeker of een halve melkkarton
Stevig katoenendraad of een takje om de vetbol aan op te hangen
Eventueel: aluminiumfolie of bakpapier om de vorm mee te bekleden
Zo maak je ze zelf, stap voor stap!
Verwarm het frituurvet in een pan op laag vuur tot het net gesmolten is. Laat het niet koken!
Voeg het zadenmengsel toe zodra het vet vloeibaar is. Roer goed door zodat alle zaden gelijkmatig verdeeld zijn.
Haal de pan van het vuur en laat het mengsel iets afkoelen, zodat het dikker wordt maar nog niet hard.
Bekleed je vorm indien nodig met folie of papier. Leg het katoendraad of een takje in de vorm, zorg ervoor dat een uiteinde uitsteekt om de vetbol straks op te hangen.
Giet het vetmengsel in de vorm en druk het zachtjes aan. Laat de vetbol nu volledig afkoelen en opstijven, bij voorkeur een paar uur op een koele plek of in de koelkast.
Klaar! Wacht nu totdat het mengsel goed hard is geworden, haal het voorzichtig uit de vorm en hang het vervolgens aan het draad ergens in je tuin of op je balkon op.
Extra tips voor het maken en gebruiken van vetbollen
Bewaar vetbollen op een koele plek tot gebruik, zodat ze niet zacht worden en uit elkaar vallen.
Hang ze op een beschutte plek, liefst uit de wind en regen, zodat vogels rustig kunnen eten.
Gebruik geen plastic netjes! Die kunnen gevaarlijk zijn voor vogels: pootjes kunnen erin vast komen te zitten. Gebruik liever touw of een open voedersilo.
Waarom vetbollen goed zijn voor vogels
Vetbollen bevatten veel calorieën en vetten, precies wat vogels in de winter nodig hebben om hun lichaamstemperatuur op peil te houden. Vooral soorten als mezen, roodborstjes, merels en boomklevers zijn dol op vetrijke snacks. Door zelf vetbollen te maken, help je de biodiversiteit én krijg je er vaak levendig vogelbezoek voor terug in je tuin of op je balkon. Frituurvet is trouwens niet schadelijk voor vogels, zij hebben namelijk meer behoefte aan verzadigd vet dan wij.
Ieder jaar raken veel dieren zoek nadat ze ontsnapt zijn. Gelukkig worden deze dieren ook vaak weer gevonden. Om ze weer snel terug te kunnen brengen bij hun baasje is het belangrijk dat dieren gechipt én geregistreerd zijn. Hieronder vertellen wij je graag meer over chippen én registreren van je huisdier(en).
Wat is chippen?
De officiële naam van een chip is transponder. Dit is een heel klein buisje met daarin een microchip. In de microchip zit het registratienummer opgeslagen. Met een afleesapparaat kan dit registratienummer worden gelezen. Zonder afleesapparaat doet de chip niks: er zit geen batterij of energiebron in.
Welke dieren
Het is niet meer alleen gebruikelijk om je kat of hond te laten chippen, maar je kunt bijvoorbeeld ook konijnen, paarden, koi karpers, papegaaien, fretten, slangen en schildpadden laten chippen. Chippen mag alleen gedaan worden door dierenartsen of door iemand die beroepsmatig chipt.
Waarom chippen en registreren?
Je huisdier laten chippen is niet alleen bij de meeste verzekeringen verplicht, maar ook erg handig als je je huisdier kwijt bent geraakt of hij/zij bijvoorbeeld is weggelopen. Dankzij de chip kan de vinder samen met een dierenarts de eigenaar sneller opsporen. En dat is natuurlijk super want iedere huisdierbezitter wil niks liever dan zijn vermiste dier snel weer in de armen sluiten.
Registreren net zo belangrijk
Je huisdier laten chippen is één ding, maar je moet je dier zelf registeren op een van de databanken. Er zijn er verschillende. Een overzicht vind je op www.chipnummer.nl. Daarnaast moet je er ook nog voor zorgen dat deze gegevens up-to-date blijven! Als je gaat verhuizen moet je dus ook de gegevens wijzigen die gekoppeld zijn aan de chip. Dit wordt door veel huisdiereigenaren vergeten.
Als de eigenaar niet meteen gevonden kan worden, moet het dier langer in het asiel blijven. Dit kan erg stressvol voor het dier zijn. Na twee weken kan het dier bovendien herplaatst worden bij een nieuw baasje. Om dat te voorkomen is een goede registratie ontzettend belangrijk!
Over de grens
De chips en registratie worden ook gebruikt bij grenscontroles, zodat wordt voorkomen dat illegaal gevangen dieren in ons land worden geïmporteerd. En chippen is ook nuttig bij het tegengaan van malafide puppyhandel!
Nieuwe regels voor het chippen en registreren van honden
Er zijn nieuwe regels voor het chippen en registreren van honden. Deze regels helpen om illegale hondenhandel tegen te gaan. Vanaf 1 november 2021 mag een hond, jong of oud, alleen verkocht of overgedragen worden als de hond:
een chip heeft,
geregistreerd is bij de RVO,
en een officieel EU-hondenpaspoort heeft.
Zo is meteen duidelijk waar de hond vandaan komt en wie hem heeft gechipt en het paspoort heeft gegeven. Deze regels gelden niet alleen voor fokkers en dierenartsen, maar ook voor dierenasielen, stichtingen en vrijwilligers die honden chippen en registreren.
Asielen en stichtingen moeten zich bij de RVO aanmelden als ‘hondenhouder’. Mensen die honden chippen, moeten zich aanmelden als ‘geregistreerde chipper’. Dit kan ook via de organisatie waarvoor zij werken met het KVK-nummer van die organisatie.
Er is een aparte lijst bij de RVO voor chippers die geen dierenarts zijn. Zij kunnen zich sinds 15 september 2021 registreren bij de RVO. Zo wordt beter bijgehouden wie honden chippen en registreren en wordt illegale handel tegengegaan. Bekijk hier het informatiefilmpje of klik hier voor de factsheet.
DierenLot zet zich al jaren in voor een landelijke chipplicht voor alle katten. Wij vinden het belangrijk dat alle katten gechipt en geregistreerd worden. Zo kunnen veel katten die zoekraken weer snel terug naar hun eigenaar. Ook zullen er minder huiskatten op straat belanden en als zwerfkat eindigen.
We zijn dan ook blij met het voorgenomen besluit van minister Adema om het chippen én registreren van katten verplicht te maken. Tot die tijd blijven wij ons samen met asielen en andere organisaties inzetten om zoveel mogelijk katten al te chippen en registreren.
Juni chipmaand
In de maand juni wordt er altijd extra aandacht besteed aan het chippen en, minstens zo belangrijk, registreren van je huisdier. Vele dierenartspraktijken en asielen ondersteunen de Juni Chipmaand met speciale chipacties. Op de website www.chipjedier.nl kan je opzoeken waar welke acties gehouden worden.
Meer informatie over chippen en registreren vind je op LICG.nl
Een wandeling door het park of langs de weg lijkt onschuldig, maar in de zomermaanden schuilt er een groot risico voor je huisdier: grasaren. Deze scherpe graszaden kunnen zich gemakkelijk vastzetten in de vacht, oren, neus, ogen of poten van je hond of kat. Dit kan leiden tot ernstige pijn, ontstekingen en infecties. Vooral in de periode van juni tot en met augustus is alertheid geboden.
Wat zijn grasaren en waarom zijn ze gevaarlijk?
Grasaren zijn de zaden van een specifieke grassoort die je veelvuldig ziet groeien langs stoepranden, in bermen en op velden. De stekelige delen van deze aren breken in de zomermaanden gemakkelijk af. Zodra een hond of kat erlangs loopt, blijven ze in de vacht hangen.
Door de scherpe punten en microscopisch kleine weerhaakjes kunnen grasaren maar één kant op: dieper het lichaam in. Ze kunnen door de huid heen dringen en zo door het lichaam van je hond of kat gaan 'wandelen'. Dit veroorzaakt nare beschadigingen en zeer pijnlijke, diepe infecties.
Symptomen van een grasaar bij je hond of kat
Grasaren kunnen op verschillende plekken in het lichaam terechtkomen. De symptomen hangen sterk af van de locatie. Let goed op de volgende signalen:
Grasaar in het oor: schudden met de kop, kop scheef houden, krabben en janken bij het krabben
Grasaar in de neus: niezen, bloedneus of bloeden bij het niezen
Grasaar in de keel: hoesten en kotsneigingen
Grasaar in het oog: wrijven met de poot over het oog, traanogen en knijpen met het oog
Grasaar in de poot: niet op de poot willen staan, mank lopen, hinken of tussen de tenen likken
Grasaar in de vacht: overmatig likken op één plek
Wat kun je doen als je huisdier een grasaar heeft?
Vermijd plekken waar deze grassoort groeit en controleer en voel regelmatig de huid en vacht van je dier om problemen te voorkomen. Vergeet niet om de huid tussen de tenen te controleren. Soms zijn grasaren met een pincet of tangetje uit de huid of het oor van de hond of kat te verwijderen, maar soms zit de grasaar zo diep, dat sedatie of zelfs een operatie nodig is. Ga voor behandeling altijd naar een dierenarts.
